ما همه چوپانیم..

رفته بودیم پیشش که با هم درد دل کنیم..او نصیحتمان کند..خیلی ها بلد نیستند درست نصیحت کننداو بلد است.اولین بار که دیدمشتشنه بودم به خونش..یعنی دلم میخواست سر به تنش نباشدحالاهرچه بگویدمیگویم: حتما دلیلی دارد....بیخود حرف نمیزند..حساب و کتاب دارد هر کلمه اش..برای همین وقتی نصیحت میکندمیدانی حتما خیر تو را میخواهد..مثل بعضی پدر مادر ها هم نیست که بچه را فقط توجیح کنند..قصه را مفصل برایت باز میکند..حوصله میگذارد پای تو..بالاخره معلم است دیگر..آن هم معلم تاریخ..زیر و بم تاریخ را بلد است..مستند حرف میزند..با علم جواب میدهد....آن روز بود که بعد از مدتها دوباره این جمله را از او شنیدم..کلی که گله کردیم از همه چیز..    حتی ترک دیوار..!!او هم دردهای دلش راگفت..و دردهای دل او کجا و دردهای دل ما کجا..عمق داشت دردهاش..بعد گفت : ولی خسته نشوید..اصلا خسته شدن توی کارش نیست..از آنهاست که خستگی را خسته میکند....یک جمله گفتجمله عجیبی ست..یادم نیست از کدام معصوم..فقط مضمون یادم هستکهمردم به زمامدارانشان بیشتر شبیه میشوند تا به پدرانشان....یک چیزی توی این مایه ها.....و بعد کلی مرا برد توی فکر..اول فکر کردم که یعنی ما چه بخواهیم و چه نخواهیمهمرنگ این اوضاع میشویم..ولی بعدها گفتمخبزمامداران چه کسانی هستند؟شوهر خاله فلانی..پسر عموی فلانی..دایی فلانی....ای بابا!زمامداران که از خود ما هستند!!!پس برویم فکری به حال خود کنیم.....همین است که در راس همه ی امور برای زمامداران، خودسازی ست..خود را دریابیم..همین است کهکلکم راع و کلکم مسئول عن رعیتک...همه ما چوپانیم....شاید برای همینخیلی از پیامبرانچوپان بودند..